geknipt zwanger (3)

Persoonlijk… zwangerschap deel 1

Gisteren postte ik op diverse social media een foto van mij met mijn bolle buik… Ik ben namelijk vandaag precies 21 weken zwanger, wat betekent dat ik sowieso over de helft ben.
Het posten van zo’n foto… dat vond ik wel een dingetje… want
a. Ik ben niet zo van met mijn snoet op social media (maar begin het te leren…)  en
b. Wat als het straks toch niet goed gaat? Dan weet de hele wereld dat ik zwanger was…

En tadaa… daar hebben we gelijk mijn doemgedachten te pakken… die ik gelukkig steeds minder heb.

In het voorjaar van 2019 heb ik een miskraam gehad, wat maakt dat deze zwangerschap niet geheel onbezorgd is. Hoewel ik voor mijn gevoel vrij snel weer ‘de oude’ was, kwam de verwerking pas echt in december 2019, zo rond de uitgerekende datum. Een vriendin van mij vertelde namelijk dat ze zwanger was, en terwijl ik het haar zo ontzettend gunde, was het voor mij erg confronterend, want wij wilden ook zo graag.
Blijkbaar moest ik eerst alles afronden, want vlak daarna werd ik opnieuw zwanger. Ik had dit eerlijk gezegd even niet verwacht, omdat ik in die tijd niet zo heel erg goed voor mezelf zorgde, maar het mocht toch weer zo zijn.

Echter kon ik nog niet genieten van de zwangerschap omdat ik onwijs bang was dat ook dit kindje mijn buik vroegtijdig zou verlaten. Daarnaast speelde er op dat moment binnen mijn familie veel ziekte, wat de nodige kopzorgen gaf.

Gelukkig kreeg ik rond 8 weken de eerste echo… wat een spannend moment was dit. Diep van binnen wist ik wel dat het goed zat, ik voelde me echt zwanger. Moe moe en nog eens moe. Gelukkig ben ik niet zo hormoongevoelig en heb ik slechts 2 keer een vleugje misselijkheid gevoeld wat niet langer dan 5 tellen duurde.

Na het horen van een kloppend hartje was ik een stuk rustiger… er groeide iets in mijn buik. Maar na twee weken begon het angstige stemmetje in mijn hoofd weer de kop op te steken… want de echo was vroeg… we zaten immers nog niet op de 12 weken (en dan nog kan het daarna misgaan).
Gelukkig was de termijnecho rond de 11 weken, dit gaf veel rust. En ja hoor…opnieuw hebben we een kindje dat zich niet makkelijk op de foto laat zetten 😉

Na de 8 weken echo hebben we nabije familie op de hoogte gebracht van mijn zwangerschap, door een foto van Yve te overhandigen waarop ze een klein hartjes-confetti-feestje bouwde met een shirtje aan met ‘grote zus’ of door een telefoontje te plegen. (Later kregen zij ook de foto per post :-D)

Na de 11 weken echo hebben we het naar de rest van de familie en vrienden gecommuniceerd, met behulp van die ene foto. Grappig was dat de helft van de mensen het niet zo goed snapte… ze keken alleen naar een heel blij meisje… maar niet naar de tekst op haar shirtje… haha.

Vlak daarna deed ‘corona’ zijn intrede in Nederland… hoe ik dat allemaal ervaar tijdens deze zwangerschap en hoe het verder met mij gaat lees je  binnenkort in een nieuwe blog.

Add a Comment

You must be logged in to post a comment